کلبه ی آرزوها

درخت گردو با هزاران برگهیش می درخشد

برگی در شراب من می افتد

هوا خفه است.بوی برق و طوفان می دهد

برگ مانند کشتی کوچکی در روی شراب ‍پیش می رود

آن طرف ... در روی رودخانه ... یک غرش لطیف... 

آه ... این برگ سبز٬ من او را از میان شرابم بیرون می آورم 

شراب کمی تلخ شده٬ مزه ی گردو می دهد

کمی تلخی حق دارد در همه چیز وجود داشته باشد

در حرف درست و در بوسه ی عشق

پس چرا در شراب نباشد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

                                                                                           (گیورگ برتینگ)

...ذهنم مغشوش و دلم گرفته ... از تماشاچی بودن دیگه خسته شدم

به محض اینکه به خانه برمیگردم و با خودم تنها میشم یه مرتبه حس میکنم که تمام روزم رو به سرگردونی و گمشدگی بین انبوهی از چیزهایی که از من نیست و باقی نمی مونه گذروندم...                      

...حس میکنم که عمرم رو باختم و خیلی کمتر از اون چیزی که باید بدونم میدونم...

شاید علتش این باشه که هیچ وقت زندگی روشنی نداشتم.پایه های زندگی من متزلزله...

من هیچ وقت تو زندگیم راهنمایی نداشتم. کسی منو تربیت فکری و روحی نکرده بود.هر چیزی که دارم از خودم دارم و هر چی که ندارم اون چیزایی که می تونستم داشته باشم اما کج روی ها و خود نشناختن ها و بن بست های زندگی نذاشته که به اون ها برسم...

میخوام شروع کنم ... 

                          انتظار تو پر از لحظه هایی خسته است

                          لحظه هایی که برده است گذران را از خاطر خویش

لحظه هایی تنبل...لحظه هایی بی تاب... لحظه هایی هر کدامش سالی

                                                                         لحظه ای کندتر از دیگری است

خاطرم آشفته ست و نگاهم نگران

                                             در دلم ولوله ها برپاست

سر می گردانم...در خیالم سرشار...باران نگاهم همراه...و به خود آمده ام

                                                                                                             باز نبود...

اینک از دلهره ها لبریزم...قدرت و نا و توان نیست مرا...طنش سبز صدایت را در خاطر خود میشنوم...باز برمیگردم

                                      اما نیست...

دلهره میکشدم...آشفته نگاهم...همه جا سرکی میکشم از بی تابی...

نجوایی ز درون میگوید: می آیی!

نکند از یادت رفته ام یا نکند...              حرفم را در دلم میکشم از درد بیان

بی تابم...نگران و سرکش

انتظارت سخت است...

                                   انتظار تو پر از لحظه هایی خسته است

                                   لحظه هایی که برده است گذران را از خاطر خویش

لحظه هایی تنبل...لحظه هایی بی صبر ...لحظه هایی هر کدامش سالی

                                                           لحظه ای کندتر از دیگری است 

آرزو میکردم که تو خواننده ی شعرم باشی

                                                             -راستی شعر مرا میخوانی؟

      نه دریغا...هرگز...

    باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی!

                                                            کاشکی شعر مرا میخواندی...

دنبال آرامشم ميگردم كه تو اين كوچه پس كوچه هاي زندگيم گمش كردم...

چرا پيشم نيستي؟نميخواي باهام بموني؟

من با وجود تو اينجام ... ميخوام...ميخوام واسه تو زندگي كنم ... ميخوام مال خودم باشي ... شايدم يه روز رفتم...  شايد ايندفعه من گم بشم... شايدم برم تا رها شم.... از كجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

از كجاشو نميدنم؟ فقط نميخوام باشم

نه ميخوام برگردم به عقب ...به نوجوونيهام ...نه شايد به دوران كودكيم...نه صبر كن ميرم به زمان تولدم...آره همون جا ...شايد پيدات كردم ...شايد اين بار دستت رو گرفتم نذاشتم ازم جدا شي ...شايد نگاهت كردم و با التماس بهت گفتم هر جا ميري منم با خودت ببر ...يا شايدم.......؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همش يه خياله پوچ بيشتر نيست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟چه اميد عبثي:

                 چه تمناي محالي دارم...... خنده ام ميگيرد

نه  بهاري ديگر   

                    و نه ياري ديگر...

                         _حيف اما

                  من و تو دور از هم مي پوسيم                                            

                                غمم از وحشت پوسيدن نيست  

                         غمم از زيستن بي تو در اين لحظه ي پر دلهره است

                                                غم من غربت تنهایی هاست

اما واقعا از ته دل میخندی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یا شایدم دیگه نای گریه کردن برات باقی نمونده و دنبال بهونه ای که بخندی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

از من میشنوی از ته دل بخند و داد بزن و بگو خدایا شکر...شکرت که دارم میخندم  

رها شو از این دنیای فانی از آدمای جورواجوری که دورتو گرفتن و دارن خفت میکنن ...ول کن این آدمای بی مروت و به روشون بخند تا ببینن که داری به ریششون میخندی...

یادت نره بخندی:

آخه یکی واسه دیدن لبخند تو لحظه شماری میکنه               

اين روزا با اينكه كلي احساس تنهايي مي‌كنم ولي نمي‌دونم چرا نمي‌تونم ناراحت و افسرده باشم بيش از انداره خوشحالم. ولي اينو مي دونم كه ثابت نيست و 15 روز ديگه وقتي برگشتم سر زندگي عاديم همه چي برميگرده سرجاش و دوباره از همه و همه جا بدم مياد.

حالا چرا حرفاي ناراحت كننده الان عيده تمام وبلاگا از عيد ميگنو عيدو تبريك ميگن هرجا ميري بوي عيد مياد بوي تازگي.

عيدت مبارك

يه ماهم؟يه ابرم؟يا يه قطره بارون؟يا يه حس طراوت؟؟؟؟؟؟؟

واست پاييزم يا بهار؟ اما نه .... كاش پاييزت باشم تا برات پرشور و رنگ آميز باشم... تا بيايي و بهم سر بزني...تا بيايي و منو با كوچه و پنجره و عابر بي صداي در خود فرورفته ام پيوند بزني

بيايي و باهام بخوني... زندگي رويا نيست زندگي زيبايي ست

زندگي خالي نيست يه كلبه ي آرزوها هم داره هر وقت كه دلت گرفت يه سري بهش بزن